Rinos Stefani

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΔΥΟ

Όταν έκανα τους "Στρατιώτες-Στόχους" δεν ήθελα να περιορίσω το έργο στο "αντικείμενο". Το προόριζα να κινηθεί στο περιβάλλον και να δράσει ως "Πράξη".
Η κλοπή αποτέλεσε την πιο έντονη αντίδραση απέναντι στο έργο. Ήταν το σκούντημα που προκάλεσε το ενδιαφέρον ευρύτερα.
Οι αντιδράσεις της Αστυνομίας, του Επιμελητηρίου Καλών Τεχνών, του Δήμου Λευκωσίας, των ΜΜΕ και άλλων προσώπων και φορέων - βίας ή καταστολής - έγιναν μέσα στα πλαίσια των υπηρεσιών τους. Αυτές οι αντιδράσεις ωστόσο λειτούργησαν ως υλικό επανατροφοδότησης. Επιβεβαιώθηκε, ίσως, η εγγενής βία των μηχανισμών που ταλαιπωρούν την Τέχνη, το Περιβάλλον, τον Άνθρωπο.
Οι αντιδράσεις εντάσσονται στη σημασιολογία του έργου.
Ρήνος Στεφανή Αύγουστος 1995

NOTE TWO

While I was doing the "Soldier-Targets" I didn't want to restrict the work solely to the "object". Its purpose was to move into the environment. To act as "Praxis".
The theft was the drastic reaction towards the work. It was the push which caused a broader interest.
The reactions of the Police, the Chamber of Fine Arts, the Municipality of Nicosia, the mass media and other people and organizations - of violence or repression - were expressed within the context of their duties. These re-actions, nevertheless, functioned as feed-back.
The innate violence of the mechanisms which torment art, the environment, man was perhaps, confirmed.
Those reactions became part of the work's semantics.
Rinos Stefani August 1995